Install Steam
sign in
|
language
简体中文 (Simplified Chinese)
繁體中文 (Traditional Chinese)
日本語 (Japanese)
한국어 (Korean)
ไทย (Thai)
Bahasa Indonesia (Indonesian)
Bahasa Melayu (Malay) BETA
Български (Bulgarian)
Čeština (Czech)
Dansk (Danish)
Deutsch (German)
Español - España (Spanish - Spain)
Español - Latinoamérica (Spanish - Latin America)
Ελληνικά (Greek)
Français (French)
Italiano (Italian)
Magyar (Hungarian)
Nederlands (Dutch)
Norsk (Norwegian)
Polski (Polish)
Português (Portuguese - Portugal)
Português - Brasil (Portuguese - Brazil)
Română (Romanian)
Русский (Russian)
Suomi (Finnish)
Svenska (Swedish)
Türkçe (Turkish)
Tiếng Việt (Vietnamese)
Українська (Ukrainian)
Report a translation problem

Wierzę, że Ziemia jest płaska. Wierzę, że nad nami znajduje się firmament, a wokół nas lodowy mur, i że świat, w którym żyjemy, funkcjonuje w porządku, a nie w chaosie. Jestem chrześcijanką i swoje przekonanie opieram na Piśmie Świętym oraz na obserwacji rzeczywistości, a nie na opowieściach o kosmosie, próżni i planetach bez życia.
Piszę to bez strachu i bez uników. Widzę, że wiele osób deklaruje absolutną pewność, że Ziemia jest wirującą kulą, pędzącą z ogromnymi prędkościami, a mimo to niczego z tego nie odczuwamy, bo „tak działa model”. Gdy jednak przechodzi się od haseł do konkretów, do logiki i mechanizmów — rozmowa bardzo często się urywa.
Dlatego zapraszam do uczciwej dyskusji wszystkich, którzy są pewni swojego stanowiska.
Porządek, nie przypadek