https://five.seafn.eu.org/sharedfiles/filedetails/?id=3708752893

Oyuna, oyun boyunca kontrolünü üstleneceğimiz Hugh Williams ile başlıyoruz. Görevimiz basit: Aya git, sorunu çöz ve sonrasında hayatına kaldığın yerden devam et. Hugh, ekip arkadaşlarıyla birlikte aydaki problemi çözmeye çalışırken bir ay depremine yakalanıyor. Bu süreçte hem ekibini hem de kendisini kaybediyor. Karanlığın tam ortasına düştüğünde, sonunun geldiğine neredeyse kendini inandırmış bile. Ama gözlerini açtığında kaderin onu tamamen yanıltmış olduğunu görüyor.

Bazen hayatta her şey üst üste gelir. Engeller sırayla dizilir önümüze ve o yolda yürümek zorlaşır. Ayağımız takılır, düşeriz… kalkmak için zamana ihtiyaç duyarız. Belki de uzun bir izolasyona. Hugh gibi karanlığın tam ortasına düşeriz. Ama kimse bitmeyen bir acının içinde kaybolmayı hak etmez. Özünde iyi bir insansan, karşına seni yeniden ayağa kaldıracak fırsatlar çıkacağına inanırım ben. PRAGMATA da tam olarak bunu anlatıyor aslında.

Buraya kadar okuduysan zaten fark etmişsindir, ben burada sana hikâyeyi anlatmaya gelmedim. Oyun, herkesin kendi deneyimlemesi gereken türden. Gidip kendi gözlerinle görmen lazım. Genel hikâye basit; hatta çok fazla dizi, film, oyun tüketmiş biriysen yer yer klişe bile gelebilir. Ama benim odaklandığım nokta bu değil. Oyunun asıl gücü, karakterler arasındaki ilişkinin inanılmaz iyi yazılmış olması.

Az önce bahsettiğim o “fırsat” meselesine geri dönersek… D-I-0336-7, ay depremi sayesinde uzun süre kilitli kaldığı yerden kurtuluyor. Onu yaratanlardan eser yok. Her yer dağılmış, hiçbir şey hatırladığı gibi değil. Kendine bir yol çizmeye çalışırken Hugh ile karşılaşıyor. Bilinmezliğin, yıkımın ve kaosun ortasında; tamamen kaybolmuş bir adam ve dünyayı ilk kez deneyimleyen bir robot… İkisi de bir şeyleri düzeltmeye çalışıyor ve tek umutları, birbirlerine tutunmak oluyor.

+Nesin sen?
-Ben D-I-0336-7, Cradle'da üretilen son teknoloji ürünü bir Pragmata’yım.
.
.
.
+Hey, uh... D-I-...
-Ben D-I-0336-7, Cradle'da üret-..
+Tamam, bekle biraz. Senin bir ismin yok mu?
-Diyorum ki, ben D-I-0...
+Tamam tamam. Sana Diana desek nasıl olur?
-...Diana?

https://five.seafn.eu.org/sharedfiles/filedetails/?id=3719808949

Oyunun en başında Hugh’un robotlardan hiç hoşlanmadığını öğreniyoruz. Ama hayat, insanı şaşırtmayı seviyor. O yokluğun ortasında, kendisine büyük gelen mavi montuyla, sarı saçları ve boncuk mavi gözleriyle bu küçük kız… Hugh ona o kadar bağlanıyor ki en sonunda ismini bile kendisi koyuyor. Bazı insanlar bu bağın çok hızlı kurulduğunu söylüyor ama… kendini onların yerine koy. Umudun neredeyse kalmadığı bir yerde, insan en yakınına tutunur. Bunun insan olması da gerekmez.

Birlikteyken Hugh, dünyaya geri dönebilecek gücü buluyor. Diana ise dünyayı bir robot olarak değil, gerçekten küçük bir kız gibi deneyimleme şansı yakalıyor. Belki de hayatındaki ilk ve tek gerçek şans bu.

Maceramız boyunca Diana için “REM” adı verilen küçük anılar topluyoruz. O da arkamızda durup hack mekanikleriyle bize yardım ediyor. Onunla saklambaç oynayabiliyor, televizyon izleyebiliyorsun. Diana zaten inanılmaz iyi bir savaşçı; su tabancasıyla saldırdığında ciddiye almazsan sonuçları kötü olabilir. Üstelik onunla ilgilendikçe sana resimler çizip hediye bile veriyor. Daha ne isteyebilirsin ki bir oyundan?

Ben bu oyunu, psikolojik olarak çöktüğüm bir dönemde oynadım. Hatta abartmıyorum, yataktan kalkmak için bir sebep oldu. CAPCOM’dan böyle duygusal bir darbe beklemiyordum açıkçası ama gerçekten şaşırttı. Umarım ileride bir DLC ya da devam oyunu görürüz.

https://five.seafn.eu.org/sharedfiles/filedetails/?id=3710919937

"Go find the sea..."